Żeby wytwarzać szkło konieczne są określone składniki. Zwykle są to zestawione w dobrych proporcjach i porządnie wymieszane składniki, które zyskują ogólną nazwę kompletu szklarskiego. Zalicza się do nich: piasek z kwarcu i tlenki różnych metali.
Dla uzyskania szklistej masy złączone składniki są ogrzewane do temperatury w granicach 1500 stopni Celsjusza w specjalnych piecach hutniczych. To duże wanny wyłożone ogniotrwałą substancją. Znaczącą cechą tworzonej substancji jest to, że nie krystalizuje się w czasie procesu ochładzania.
W branży budowlanej używane jest zazwyczaj szkło kwarcowo – sodowo – wapniowe. podczas jego produkcji wykorzystywana jest tzw. technika float. W technice tej szkło w stanie ciekłym o temperaturze w granicach 1000 °C jest nieustannie wylewane z kotła do płytkiej wanny która zawiera rozgrzaną cynę.
Szkło traci posiadaną plastyczność i staje się łamliwe w czasie procesu schładzania substancji szklistej. Dzieje się to w temperaturze lepkości i wiąże się z równoczesną zmianą licznych właściwości fizycznych produktu szklanego. W jego budowie zachodzą wówczas duże zmiany.
Dzięki szansie przeprowadzania obróbki termicznej szkła pojawia się możliwość poprawienia jego właściwości i cech niezbędnych w wykorzystaniu.
Można tym samym ulepszyć napięcia wewnętrzne, które pojawiają się z kilku czynników. Zalicza się do nich różnica w konstrukcji chemicznej szkła, występowanie sił, które je rozbijają i ściskają, jak również zróżnicowanie temperatur, jakie zachodzą między ich zewnętrzną i wewnętrzną powłoką. Przetwarzanie szkła jest zjawiskiem specjalistycznym i wykorzystuje się ją do różnych celów. Postępuje się tak od dawna. Stale udoskonala się ten proces.
